Gülçer Yılmaz Aydın ile Kariyer Yolculuğu…

İş’te Kariyer okuyucuları için bu hafta röportajımızı uzun yıllar Coşkunöz Holding İnsan Kaynakları Koordinatörlüğü görevinde bulunmuş Gülçer Yılmaz Aydın ile gerçekleştirdik. Gülçer Yılmaz Aydın ile kariyer yolculuğunu, insan kaynaklarını, iş yaşamını, hayatını ve daha bir çok konuyu ele aldığımız hoş bir sohbet gerçekleştirdik. Gülçer Hanımı 2011 yılında KOSGEB Girişimcilik Eğitimi’nde tanıma şansı yakalamıştım. Bugün web sayfamda  röportajıyla yer almasının onuru ve mutluluğunu yaşıyorum. Kendisine teşekkür eder, Gülçer Yılmaz Aydın kariyer sohbetiyle sizleri baş başa bırakmak isterim…

1- Gülçer Hanım, Bulgaristan/Deliorman’ın köyünden Türkiye’ye uzanan yaşam öykünüzle başlayalım…

15 yaşıma kadar Kuzey Bulgaristan’da köyde idim. Şimdi oraları düşündüğümde ve anlattığımda o zamanki köy ile bizim buradaki şehir arasında ters orantı olduğunu fark ediyorum.

Mesela sinemamız vardı, her hafta 2 filmin oynadığı. Köye opera, bale gösterileri gelirdi. Festivaller düzenlenirdi. Okulumuzun çok sesli korosu ve öğretmen okullarındaki kadar donanımlı laboratuar,atölye,tarlaları, her türlü spora uygun spor salonlarımız , kahvaltı ve öğle yemekleri için okul yemekhanesi ve ayrıca kantini de vardı. Köyde özel odaları olan hamam, diskotek,pastane, kütüphane ve birkaç yataklı hastane bile vardı.

Demem o ki, çok da köy gibi değildi. Yaz ve kış öğrenci tatil kampları, yıllık geziler olurdu. Kışları solaryuma girdiğimizi bile söyleyeyim.

Ortam gelişmemizi destekliyordu yani. Özgür köy ortamı, herkesin birbirini tanıdığı ve sosyal olarak denetlediği ahlaki gelişimin olduğu , eğitim, sağlık fırsatlarının çokluğu bugün ben’i oluşturan temeli attı.

Eğitimci ve psikolog olmama rağmen hala genlerin çok baskın olduğunu düşündüğümü söylemekle başlamalıyım sohbetimize.

Kişilik olarak çok hareketli, konuşkan, meraklı, iletişimi güçlü, öğrenmeye istekli, liderlik yapmaktan keyif alan, alkışlanmaktan, onaylanmaktan hoşlanan bir çocukmuşum, anlatılan ve hatırladıklarımdan anladığım.

Bulgar köy okulunda , anaokul, ilkokul ve ortaokul birlikte idi. Ve ben ilkokul 3.sınıf öğrencisi iken ilköğretimin okul öğrenci başkanı seçilmiştim. Sanırım bu bir fikir verecektir, yapım hakkında. Biraz sivri, belki büyümüş de küçülmüş, hatta belki ukala galiba J

Ama göç ciddi bir travma tam da ergenlik dönemindeki biri için.

Önce belirsizliklerin, bilinmeyenlerin korkusu. Varlıktan yokluğa. Tanınmışlıktan yeniden başlangıçlara. Kültürel şok. Çocukların çalıştırıldığı, kızların kaçırıldığı, sağlık ve eğitimin paralı olduğu, hırsızlık ve cinayetlerin olduğu bir ülke nasıl korkutmaz ki 15 yaşındaki bir genç kızı. Üstelik bu yaşına kadar bunların tam tersini yaşamışken.

Oratokul son sınıf yarıda kaldığı için 8. sınıf Bursa Hürriyet ortaokulunda yeniden okundu. Yıl 1978. Sağ-sol olaylarının, boykotların, akşamları sokakların tehlikelerle dolu olduğu yıllar.

2- Meslek hayatınıza hemşirelik ile başlamışsınız, felsefe grubu öğretmenliği yapmış, psikoloji eğitimi almışsınız…Bir değil, birçok mesleğiniz var…

 Dahası da var…

Aslında koşullar zorladı biraz. Herkesin göçe zorlandığı bir anda tüm varlığınızı yol parasına, birkaç aylık geçiminize yetecek paraya satıp, Bursa da yaşamı sürdürmek çok zordu.

Sadece ilkokul 3.sınıfta öğrendiğin Türkçe dersiyle oluşan  okuma yazma derecemle 8.sınıftan derece ile mezun olmak da zordu.

O nedenle kısa yoldan meslek sahibi olunmalıydı. Hatta parasız yatılı okul.

Ve sadece iki meslek lisesine başvuru yapıldı. Bilmiyorduk ki başka alternatifleri.. Ticaret lisesi ile hemşirelik liselerinin sınavından gelen olumlu cevaplarla Bursa Tıp Fakültesi Sağlık Koleji’nde 4 yıllık yatılı dönem başladı. Hayatımın en travmatik dönemlerinden biri daha. Çok şey kazandırıp, kaybettirdikleriyle. Kariyer hayatımın başarıları için bu dönem de çok kritikti bence.

Genç kız olarak televizyonun, gazetenin, bahçenin, hatta balkonun olmadığı apartmandan dönüşmüş okulda,4 yıl, 20 kişilik sobalı yatakhanelerde büyümek ,sabretmek,disipline olmak, hayal kurmak,sorgulamak,… Olgunlaştırdı belki de.

Sonra stajda psikologlara özenip psikolog olmak için üniversiteye başlamak.

“Ya işsiz kalırsam “ kaygısıyla felsefe grubu öğretmenliğini eş zamanlı tamamlamak.

Sonra meslekte iken klinik psikolojinin kişiliğime uygun olmadığına karar verip endüstri psikolojisine ilgi duyup yönelmek ve işletme fakültesinde yönetim ve organizasyon bilim dalında yüksek lisansı tamamlamak.  Lisansta evli, yüksek lisansta 2 çocuklu anneydim.

Aslında kervan yolda düzüldü.

Hemşire olarak,  mezuniyetimden sonra 4 ay ve üniversitede iken 2 yaz tatilinde çalıştım. Önce Bursa Tıp Fakültesi Çocuk Kliniğinde , sonra özel hastanelerde sigortasız, mesaisiz.

14 yıla yakın Bursa Milli Eğitim Müdürlüğü’ne bağlı kurumlarda görev aldım. Rehberlik ve Araştırma Merkezi ‘nde başlayıp , okul müdürlerine eğitim veren kurslarda görevli öğretim görevlisi olarak son buldu. Arada  kendi paramızla aldığımız gelişim eğitimleri ile kendi kariyer gelişimimi devam ettirmeye çalıştım.

Özel okullara danışmanlıklarda bulundum, bireysel destek verdiğim kişiler oldu.

Ve çalışma hayatımın son 11 yılı Coşkunöz Holding’ teki insan kaynakları yöneticiliğimle son buldu.

3-  Çocukluğunuzda hayal ettiğiniz meslek neydi? Hayallerinizin peşinden mi gittiniz?

 Meslek ile ilgili hayallerimi hatırlamıyorum. Ama olmayana sahip olmayı istediğimi, çok gezen biri olmayı hayal ettiğimi hatırlıyorum. Bizim köyde Türkler sadece öğretmen olabilmişti. Tek doktor ve bir ziraat mühendisinin varlığını biliyordum. Yani örnek, rol model yoktu ki.

Lisede de yönlendiren olmadı. Ne aile, ne de bir öğretmenim. Sıraladık herkes gibi, Tıp, dişhekimliği,eczacılık,hukuk ve psikoloji .

Meslek liselerinde sadece ilk yıl fen adında tek ders ve tek matematik vardı. Üniversitede okuma hedefi de yoktu, imkanlar da uygun değildi zaten.

Psikoloji denk geldi. Severek ve hiç zorlanmadan okudum. Üstelik üniversite birinci sınıfta evliydim ve ben İstanbul’da iken eşim Samsun da mecburi hizmette idi. Mekik dokurdum iki il arasında. Yurtta kaldım, kocama evci çıktım.

Ama dersler çok kolay geldi , sanki gündelik hayatı okuyorduk. Başarısız olduğum ders olmadı ,iyi bir ortalamayla da mezun oldum.

Sonradan keşke hukuk okuyup, avukat olsaydım dedim. Avukat olsaydım çok başarılı olacağıma inanıyorum. Kazanmayı severim. İkna etme ve etkileme becerim olduğunu sanıyorum. Analitik bakabildiğimi düşünüyorum. Sosyal ağlarım geniştir. İletişimde iyi olduğumu biliyorum.Bunlar da avukatlıkta işe yarar diye düşündüğüm olmuştu.

4- Üniversite birinci sınıfta evlenmiş, son sınıfta bir çocuğunuz olmuş  hem evlilik, hem okul bir yandan da çocuk, zor olmadı mı?

Olmaz mı. Galiba zor olan bağımlılık yapıyorJ Şimdilerde geriye baktığımda hep birden çok iş, birden çok sorumluluk veya birden çok alanda olmayı sevdiğimi fark ediyorum. Mesela sadece televizyon seyretmem mümkün değil o arada bir şey yapıyor olmalıyım. Aşıktım ve sevgilim  doktor olarak mecburi hizmete gidecekti, ailelerimiz Bursa da , ben İstanbul da… O nedenle görüşmemizi geleneklere uygun ve formal hale getirmeliydik. İtirazlara rağmen evlendik. Risk aldık aslında. Ama çok çok zordu. Kazandırdıkları ve kaybettirdikleri burada da ben’i geliştirdi.

Ama hem evlilik, hem okul, hem çocuk hepsi oldu.

Kaçırdıklarım var tabi. Üniversite yıllarındaki öğrenciliğin heyecanını, keyfini yaşayamadım mesela.

5– Bir yazınızda profesyonel çalışma hayatıma ortaokulda yaz tatilinde gündelik işlere giderek başladım demişsiniz. Erken yaşta kazandığınız tecrübelerin iş hayatınıza etkisi olumlu yönde kuşkusuz. Günümüzde veliler çocuklarına kıyamıyor, onları kurslara gönderip sadece ders çalışsın istiyorlar ne dersiniz, veliler çocuklarına iyilik mi yapıyor?

Gündelik işlere derken tarla işini kastettim . Evlere değildi. Şeftali, elma toplamaya,pancar ayıklamaya,  sebze çapalama işlerine, ipekböcekçiliğine…Göç ettiğimiz yıl Kafkas pastanesinin imalathanesinde çalıştım 3-4 ay kadar.Bir yaz da bir tekstil firmasının boyahanesinde 3 vardiyalı işçi olarak çalışmıştım, ortaokul mezuniyetimden sonra.

Veliler de kıyamıyor, çocuklar da o düzeyde gelişemiyor, onların da öyle bir ihtiyacı olmuyor aslında. En azından şehirlerde gözlemlediğimiz bu. Zaman farklı, yetişme ortamları da , içinde bulundukları sosyal çevreler de…

Kendi çocuklarımın  öğrenciliklerinde kısa süre de olsa iş hayatında bulunmasını o kadar çok arzu ettim ki , hatta bundan 5-6 yıl kadar önce onlara rüşvet bile teklif ettim J Yaz tatilinde üretimde çalışmalarına karşılık aylık 5bin TL maaş  verecektim. Kabul etmediler.

Çalışma yaşamını gören kişilerin hayata bakışı, eğitimi algılayışının değiştiğine eminim.

Yaşadığım bir örnek de komşumuzun oğlu idi. Lise son sınıfa kadar hep en önemli dersleri zayıf olur, bütünleme ile geçerdi. Mezun olunca üniversiteyi kazanamadı ve 3 vardiyalı çalışan işçi olarak işe başladı. Çok etkilendi, çok zorlandı  ve o yıl oturdu, üniversiteye hazırlandı. İlk yıl Edirne Tıp Fakültesine yerleşti. Orası da zor geldi çünkü evde de hiçbir sorumluluk üstlenmemişti o yıla kadar. Tekrar sınava girdiğinde Uludağ Tıp Fakültesinde idi. Ailesinin yanında okudu, mezun oldu.

Demem o ki , aslında çocuklarımıza kıyamamak onlara zarar vermektir. Herkesin daha iyisi için potansiyeli vardır ,onu zorlamadan olmuyor.

6- Türkiye’nin ilk 500 büyük şirketi arasında 2 şirketi olan Coşkunöz Holding İnsan Kaynakları ve Kurumsal İletişim Koordinatörlüğü yapmış biri olarak İnsan Kaynaklarını nasıl tanımlarsınız?

İşte şimdi yandın. Bu konu sayfalarca sürer.

Her meslek zordur aslında ama somut üretimin olmadığı meslekler daha da zordur. Üstelik  bizimkisi insanla ilgili. Çok daha zoru. Ve üstüne çok tanınmayan, bilinmeyen, henüz gelişmemiş bir meslek de olunca yıpratıcı bence.

Ev hanımlığı gibi. Yaparsan fark edilmez, kendiliğinden oldu sanılır, yapmaz veya eksik, yanlış yaparsan ortalık ayağa kalkar.

İnsan Kaynakları sistemlerini kurmamış ve yönetemeyen şirketlerin kurumsallaşamayacağına, hatta yeterince büyüyemeyeceğine ve daha da iddialısı bir sonraki kuşaklara geçemeyeceğine inananlardanım.

Bu konudaki makalemi http://gulceraydin.com/2012/02/21/579/ linkinden okumanızı öneririm.Hatta bloğumdaki bölümlerden biri olan “İnsan Kaynakları” nda çok farklı değerlendirmelerim de var.

İK (insan kaynakları), bir hizmet konusudur öncelikle.
İşletme için bir ana faaliyet de değildir.
Çalışmaların büyük bölümü destek süreçlerden oluşmaktadır ancak kısmen stratejik boyuta sahiptir.
İşletmenin tamamına, tüm çalışanlara “değen” tek bölümdür İK, diğer bölüm/departmanlara kıyasla.
Üstelik sadece çalışanlarla değildir işi, ilişkisi, iletişimi.
Devlet kurumları, sendikalar, üniversiteler, okullar, bankalar, servis sağlayıcıları (yemek, taşımacılık, temizlik vs), sivil toplum örgütleri, genel olarak toplum…
Dolayısıyla İK çalışanlarının içinde bulunduğu sosyal ağlar çeşitli ve karmaşıktır.
Girdi çıktı ilişkisi açısından hem işletme içinde hem de işletme dışındadır müşterileri de tedarikçileri de.

Bu nedenle, tüm İK süreçleri için aynı, ortak yetkinlikler, kişilik özellikleri aramak bence mümkün değildir. Pratikte karşılığını bulamaz diğer bir deyimle.

Örneğin özlük işlerini, yani yasal boyutuyla, maaş vb sorumlulukları üstlenen, yürüten İK çalışanlarının ve yöneticisinin, öncelikle obsesif derecede dikkatli, sorgulayıcı, ayrıntılara önem veren, zamanını iyi planlayan, titiz, sabırlı, talimatlara uymaktan hoşlanan, monotonluktan sıkılmayan, esnemeyen, disiplinli vb gibi özellikleri olmalıdır. Çünkü devletle kurumlarıyla, yasa ve yönetmeliklerle, müfettiş ve bankalarla çalışacağından söz konusu yetkinliklerin daha baskın olması gereklidir. O’nun çatışmacı davranması, alttan alan, sakin, uzlaşmacı bir tarzının olmaması, ilgili kişi ve kurumlarla işletmenin de çatışması anlamına gelmektedir.

Bunun yanında sendika ile ilişkileri yürüten, endüstriyel ilişkileri sürdüren kişi/yönetici iletişimi güçlü, esnek, dinleme becerisi olan, problem çözen, strese dayanıklı, hoşgörülü, affedici vb olması gereklidir ki işler de kişi de, ilişkiler de olumsuz etkilenmesin. Sendikal ilişkilerden sorumlu bireyin, birleştirici, sakin, affedici, kazan kazan düşüncesine sahip, yeri geldiğinde tavizkar olması gereklidir.

Oysa ücret sistemini yöneten çalışan ve yöneticilerin, sorgulayan, muhakeme eden, analitik düşünen, sır tutan, içe dönük vb gibi özellikleri olması tercih edilir. Bu bireylerin biraz yalnız, üst yöneticilerden gelen “benim çalışanımın ücretini yükselt “baskısı karşısında dirençli, otoriter ve gizlilik ilkesine mutlaka uyan kimseler olması gerekmektedir.

Bildiğiniz gibi büyük şirketlerde İK daki görevler uzmanlaşma şeklinde yürütülmekte ve bölümler bazında çeşitlenmektedir. Hepsini burada saymak mümkün değil tabii ki. Belki de her bir süreci ayrı biçimde analiz etmek ve gerektirdiği yetkinlikleri tartışmak daha yerinde olabilir.

Örneğin işe alma, iç /dahili transferler, sağlık, güvenlik, eğitim, destek hizmetleri ( yemek, servis, temizlik vb) performans değerleme, ücret yönetimi, kariyer planlama, kurumsal iletişim… hepsinde farklı yetkinlikler ve kişilik özellikleri aranmaktadır.

Öte yandan ama tüm İK çalışanlarında görmek istediğim, olmazsa olmaz, ortak, temel özellikleri de sayabilirim.

Müşteri odaklılık bunların başında gelmektedir örneğin. Karşılaşılan durum ne olursa olsun, talepte bulunan kişi haksız bile olsa, onun sorununu nasıl çözebilirim diye düşünmek gerekmektedir.
Çok çok iyi bir dinleyici olmak, adeta bir ön koşuldur.

Gizlilik ve etik kurallara uygunluk en hassas noktalardan birisidir.

Adalet, bir ana ilkedir. Karşı karşıya olunan kişilerin kırılacağını bile bile “emsal” oluşturmamak gereklidir.

Empati kurmak bir başka ortak davranıştır örneğin.

Kavga, tartışma ne İK çalışanlarının kendi aralarında, ne de müşterileriyle olmamalıdır.

Sorunlar karşısında görmezden gelmek, talepleri geri çevirmek ya da durumu idare etmek değil, sorunlara alternatif çözüm önerileri ile yaklaşmak, her durumda “çözmek”ten yana tavır almak elzemdir.

Bence, İK çalışanı iseniz “olmaz” cevabı asla kabul edilemez. Mutlaka olur ama hangi koşullarda, hangi gerekliliklerden dolayı, hangi araçlarla, ne zaman olacağı belirtilerek gidilir çözüme.

Üstte saydıklarımın dışında, benimle çalışan, çalışabilecek kişilerin mutlaka insiyatif kullanması gerektiğini düşünmekteyim.
Hedeflerini kendileri seçmelidirler.
Üst yönetimden, kırılımlarla gelen iş hedefleri dışında örneğin, “bu yıl 3 kaizen yap, 10 geliştirme önerisi getir” şeklinde hedefler verirdim ben, seçimlerini İK çalışanlarının yaptığı.

Bir İK yöneticisi olarak, kasıtlı ve ahlaken yanlış değiller ise eğer, hatalara karşı affedici olmak gerektiğini düşünmekteyim.

Her ne kadar kulağa hoş gelmese de İK çalışanlarının politik, daha doğrusu diplomatik davranabilmesi gereklidir. İşveren, yöneticiler, astlar, çalışanlar, yasalar, ilgili diğer kuruluşlar arasındaki ilişkiler hem karmaşık hem de adeta pamuk iplğiyle başlanmış gibi hassastır. Söz konusu ilişkiler, tüm taraflar için tehdit ve risk içermektedir çünkü. Demokles’in kılıcından da korunmak gerektir.

Son kural, kimlerle çalışılamayacağına dair formüle edilebilir belki: Çok alıngan, çok gururlu, egosuna dönük bireyler İK alanında çalışırlarsa çabuk hastalanırlar bana sorarsanız.
Ve işini geliştirme arayışı olmayanlarla, kavgacı kişiliğe sahip kimselerle asla çalışmamak gereklidir.

İK yöneticisinin potansiyeli ve başarısı için en önemli gerekliliği en sona bıraktım.
Ekibini, onların bireysel ihtiyaçlarına göre motive etmeyen ve korumayan İK yöneticisinin başarılı olma şansı düşüktür kanımca.

Yani bence….
Gülçer ‘ce

Farkında iseniz hiç şu okulu bitiren, bu bölümü okuyan, filanca dili bilen..demedim…
Kendini geliştiren, planlamayı bilen, koordine eden… falan da demedim.

İletişimin ana kavramlarını biliyor ve uyguluyorsanız ben sizinleyim, sizler de benimle
Gerisi kolay. Öğrenilemeyecek, başarılamayacak hiçbir şey yoktur…..

Çalışma hayatı öncesi en azından yaz stajlarını değerlendirmelerini şiddetle öneririm.

7- Ülkemizin İnsan Kaynaklarına bakışı, algısı ne yönde?

 Ne kadar objektif olabilirim emin değilim.

Aslında hem istenilen, özenilen, hem en çok eleştirilen, ama henüz gelişmemiş bir saha, alan bence.

İstatistiki olarak tüm Türkiye ye bakarsak ne çıkar bilmiyorum ama “personelcilik” dediğimiz , sadece yasal boyutuyla olan bölümün bile yüzdesi çok aşağılardadır kesin. Gerçekten sistemlerin yönetimi olarak ise yok denecek kadar azdır  bence.

Yani alan çok açık, çok boş,tercih edilmeli, yönelinmeli.

8-  İş hayatında bir bayan olarak karşılaştığınız zorluklar nelerdi?

“Bayan olmak bir avantaj, hiç zorlanmıyorum” ,diyenlerin samimiyetinden kesinlikle şüphe duyulmalı.

En gelişmiş  yerlerde, en eğitimli kişilerde dahi, açık veya üstü kapalı yaklaşımda  , bilinçi yada bilnçatının yönlendirmesiyle ,kadın genellikle 2.sınıf vatandaştır.

O duygusaldır, zaaflarıyla hata yapar, çocukları engeldir, biriyle tartışırsa kesin sabah kocasıyla kavga etmiştir falan filan cümlelerini herkes duyar, yaşar.

Yönetsel kademelerde hep en düşük orandadırlar. Maaşları hep erkeklerden düşüktür. Aynı iş kritiklikleri olsa bile…

Ben de bunları yaşadım tabi. Neyse ki evden yana şansım açıktı. Eşimden izin almak, eve geç gitmek, şehirlerarası görevler vs hiçbir zaman sorun olmadı. Annem ve kayınvalidem yakınımdalardı, evde 21 yıl aynı bakıcı teyzemiz vardı. Kadın olarak, eş olarak, anne olarak bir tarafım torpilliydi. Ama sorumluluklar hep benimdi yine de.

İş hayatımda da bayan yöneticim beni hep desteklemiş, korumuş, önümde ve arkanda bulunmuştur. Ekibimin çoğunluğu  da bayandı. Şanslıydım çok.  Fakat erkeklerin hem ev , hem iş hayatında üstlendiği sorumluluk ve çalıştıkları sürelerden hep fazlasını çalıştım.

9- Türk Psikologlar Derneği Bursa Şubesi Başkanlığını 4 dönem yürütmüş, bir çok   sosyal projelere imza atmış, ödüller almış, bir dönem de köşe yazarlığı yapmışsınız. Başarılarınızı, bu kadar çok yönlü olmanızı neye bağlıyorsunuz?

Monotonluğa gelemem. Hırslıyım. Çalışkanım. Mücadeleyi ve yenilikleri severim. İlk’ler benim için çok önemli. Fark yaratmayı seviyorum. Hele biri bana “bunu yapamazsın veya bu olmaz” derse o iş bitmiş demektirJ

Ekip çok çok önemlidir. İyi kişilerle çalışmayı seçer , yetki devretmeyi severim.

Para değildir beni motive eden. Onaylanmak, alkışlanmak önemlidir.

10-  Geriye dönüp baktığınızda en haz aldığınız , gurur duyduğunuz işiniz, projeniz nedir?

İlki Coşkunöz Eğitim Vakfı (CEV), diğeri Tubitak projem ve galiba Coşkunöz deki İK yapılanmasında ortaya koyduğum farklılaşma  diyebilirim .

2000 yılında Coşkunöz deki görevime başladığımda CEV,  8 kişilik sınıfında mesleği olmayan gençlere meslek kazandırıp iş garantisi veren ve tek bir  sınıfta, birkaç torna tezgahı olan bir yer idi. Yanlış hatırlamıyorsam bir de 10 kişiye nakit burs veriyordu.

Şimdi ise CEV ayrı 3 katlı binasıyla, 10 adet atölye ve laboratuvarıyla, son teknoloji ile donatılmış sınıflarıyla mesleği olmayanlara çeşitli branşlarda meslek kazandırıp, iş garantisi verip, mecburi hizmet zorunluluğu istemeyen, Türkiye deki öğretmenlerin eğitimlerini üstlenen,bilimsel  araştırmalar yapan, AB projeleri gerçekleştiren, YÖK ve MEB tarafından bilinen, tanınan onaylanan bir kurum .

Kurs iken Milli Eğitim Bakanlığının meslek diplomasını veren, özel okul statüsü olmayan  tek kurum CEV.

50 den fazla öğrenciye ciddi iyi miktarlarda burslar veren, staj /proje imkanları sunan, öğretim görevlilerini destekleyen, okullara laboratuar ve atölyeler kuran büyük bir kurum orası.

Sanayinin ihtiyaçlarına , ortam ve  hizmetlerini açmış bir yer.

Diğeri ise mesleki doyumum için başlattığım ve ülkem için de iz bırakacak bir proje.

Ekibimde 3 psikolog idik ve kullanılan  psikoteknik testler hep yurtdışında geliştirilmişti. Geçerlilik güvenirlilik ve kültür etkilerine yönelik çalışmalar da çok yetersizdir. Türkiye ye ait ve endüstride kullanılacak , sanayi normları oluşturulmuş testler üretmek istedim. Araştırmalar yaptım. Bütçe olarak TUBİTAK desteklerini araştırdım. Ekip olarak, ODTÜ ve Hacettepe den çok değerli hocalarımıza ulaştım. Şirket içindeki ilgili bölümlerimizden ekibi oluşturdum.Patronlarımı ikna ettim ve 1.700 mio TL  hibe  bütçesi olan TUBİTAK projemizi onaylattım.  Zordu , uzun süre ve emek gerekti ama çok gururluyum.

Proje son aşamada iken emekli oldum. Bu yıl sonunda tamamlanıyor.

15 adet psikoteknik test çıkıyor. Bilgisayar destekli , mekanik ve elektronik donanımlarıyla. Endüstri psikolojisi alanının mihenk taşı olacak bu testler. Bilimsel çıktılar.

4 yıllık emek, zaman, bütçe…Tarihe geçecekler. Coşkunöz , ekibimiz  ve hocalarım. Benim ismimin hiçbir yerde olmaması hiç önemli değil. Ben biliyorum ya, o yeter bana. Gururluyum. Mesleğim adına iz bıraktığımı biliyorum.

Coşkunöz İnsan Kaynakları (İK)yapılanması. Coşkunöz ün 14 şirketinin tüm İK süreçlerinin yönetimini tek çatı altında toplayıp, bugün benchmark yapılan seviyeye çıkartmak için liderliğim, emeğim yadsınamaz. Gururla söyleyebilirim ki, Bursa da insan kaynakları sistemleri denince akla gelecek ilk 10 kurum arasındadır Coşkunöz İK.

Üstelik Renault,Tofaş, Bosch gibi dünya devleri Bursa da iken.

Ben göreve başladığımda her şirket kendi özlük işlerini yürüten personel bölümlerinden ibaretti oysa.

11- Meslek yaşamınızın 25 yılını tamamlayarak bu yıl emekli oldunuz, nasıl gidiyor emeklilik, çalışmayı bu kadar seven biri için zor olsa gerek? Yok mu başka planlar?

Tanıdıklarım “sen çalışmadan yapamazsın, kesin başka planların vardır” dedi. Hatta o kadar çok kişi söyleyince ben bile endişelendim. Acaba mı, diye.

Çalışma hayatımın son 2 yılını emekliliği hayal ederek ve hazırlanarak geçirdim. Son yıl tüm yaz boyunca bana ücretli izin verdiler, nasılsa sıkılır geri dönersin diye.

Ama çok keyifliydi geçen yaz. Kış gelince sıkılırsın dediler ,o da olmadı çünkü ben her kış kıyamette sabah 07.30 da işe gitmiştim. Evde pijamalarla  elinde çay, karşında TV ve dışarıda yağan kar/yağmurda koltuğa kıvrılmanın tadını anlatamam.

Öğrenciliğim dahil hep çalışmıştım. Şimdi birikmiş tüm tatillerimi yapıyorum.

İnan ki hiç zorlanmadım.

Arada şeytan “hep mi tüketeceksin, üretmeden” diyor, kovuyorum onu.

Bugün hala çalışma isteği duymuyorum. Ama , keşke 10 yaş  daha genç olsaydım, kendi işimi kursaydım dediğimi itiraf edeyim. Bu jubileden sonra yeni bir şey olması için kendimi gerçekleştireceğim, beni çok heyecanlandıracak bir proje olmalı. Yoksa para için, vakit geçirmek için iş yapmam. Fark yaratacağım “bir ilk”  olacaksa o zaman değerlendiririm. Hala, iş hayatına  dönmeyi düşünmüyorum.

12- Emekli olduktan sonra iş hayatınızla ilgili tecrübelerinizi, kişisel gözlemlerinizi    anlattığınız “patika” diye adlandırdığınız kendi adınıza ait bir web siteniz var.Patika nasıl  çıktı ortaya, neden “patika”?

Çalışmam ve deneyimlerimi aktarmam için yoğun talep vardı. Kendimi bilen ben, kısmi çalışmayı beceremeyip, elimi verip, kolumu kaptıracağımı tahmin ettiğimden, bunu bir gün kitap yazarak yapmayı istediğimi söylüyordum.

“Bir gün D&R da satılan kitabım olsun” diye sloganlaştırmıştım.

Genç meslektaşım Ali Çıraklar aradı bir gün ve artık bir blog’umun olduğunu ve orada deneyimlerimi yazmamı istediğini söyledi. Beklentisi vardı. Emek vermiş , jest yapmış, kendi parasıyla kurduğu bir blog hediye etmişti.

Bu yılbaşı civarıydı. O’nu kıramazdım. Başladım.

İddialı isim olmamalıydı ve benim yolculuğumu anlatmalıydı. O nedenle adını patİKa koydum. İK (insan kaynaklarının kısaltılışı) da , kelimenin içinde idi.

Türkçe okuma yazmayı ortaokul son sınıfta öğrenen benim için çok iddialı bir  konu , bir deneyim bu. Üstelik bugüne kadar hiç günlük tutmamıştım. Ve de hafızam en zayıf yanımdır.

Bakalım…

www.gulceraydin.com da  yazmaya devam ediyorum. Şimdilik insan kaynakları, psikoloji, günlük düşünce ve duygularımı, yolumda birlikte olduğum başarılı kadınlarla röportajlarımı, hatta ucundan siyasi yorumlarımı…

Sonunda bir kitap çıkar mı, bilmiyorum henüz.

13– 2010 yılında Bursa İş Kadınları ve Yöneticileri Derneği ( BUİKAD) ın ı “İş Yaşamında Başarılı Kadın Ödülleri” nin ilkinde,  “En Başarılı Kadın Yönetici” ödülü ile taçlandırılmışsınız. Neler hissettiniz?

Neden ben, diye düşündüm önce. Hatta , aday gösterildiğimden haberdar değilken özgeçmişimi istemek için telefon ettiklerinde her zamanki açık sözlülüğümde” ödül alacak olan bellidir zaten, niye beni CV hazırlamak için yoruyorsunuz”, diye de sordum.

Gururlandım çok. Ayaklarım yerden kesildi tabi. Güzel , keyifli…

Jürinin kimlerden oluştuğunu öğrenince daha da gururlanmıştım. Bursa Valiliği, Bursa Ticaret ve Sanayi Odası,Bursa Sanayi il Müdürlüğü,Uludağ İhracatçı Birlikleri,BUİKAD ,en üst yönetimlerinden  oluşmuştu.

14- Çevremizde birçok insanın dilinde Türkiye’de işsizlik var lafıdır gidiyor, ne  dersiniz, Türkiye’de işsizlik var mı? Yoksa gençler mi iş beğenmiyor?

Türkiye de tabi ki işsizlik var. İstatistiklerin söylediğinin de  üstünde olduğuna inanıyorum.

Diğer taraftan yetkin işgücü eksiği de var. Yanlış planlama, arz-talep uyumsuzluğu da. Ama gençlerde bilinçsiz meslek tercihi çok. Haz odaklı genç ne yazık ki fazla. An’ı düşünenler çoğunlukta. Kolay iş, iyi unvan, çok para için az bedel, emek olmuyor maalesef. Zora gelemeyen, konfor beklentisi olan, hemen ve şimdi isteyenler var ne yazık ki.

Hal böyle olunca işsizlik çok yüksek oranlarda.

Bugünden ve yaşadığımdan,  farklı bir örnek vereyim. Komşumun kızı Eskişehir de Çalışma Ekonomisi bölümünde 1 yıl okuyup, Eskişehir’i beğenmediği için İstanbul daki  bir  özel üniversitenin felsefe bölümünü tercih etti. Aile de kabul etti. Nasıl iş bulacak? Kim suçlanacak , mezun olduğunda? Ben onun adına çok kaygılandım oysa.

Ayrıca ,okulu bitirince iş hazır veya sadece torpille iş bulunur inancını taşıyanlar çok. Kendini zenginleştirmeyen, sınıf arkadaşından farklılaşamayanlar için işsizlik giderek artacak.

15- Son olarak  iş’te kariyer okuyucuları için neler söylemek istersiniz?

 Mutlu olacağınız yer, ortam, iş, kişileri seçin. Mutluysanız başarı zaten gelecektir.

Eksik yönlerinize değil artılarınıza, güçlü yönlerinize odaklanın, onlara yatırım yapın.

Hedefinize kenetlenin. Ortama göre hedefinizi gözden geçirin. Alternatifleriniz hep olsun.

Duygularınızı, düşüncelerinizi ve bildiklerinizi paylaşın, bu sizi güçlü kılacaktır.

Hayatınızın dengesini oluşturun ,sadece bir tarafın güçlü olması yetmez,denge şarttır. İş-kendiniz ve sosyal çevreniz(aile,arkadaş) dengede olmalı.

İletişiminizi geliştirin.

Geribildirimlerden korkmayın, sizi güçlendirirler.

Farklılaşın.

Çok çalışın.